Archive for: industrial

Zakłady Celulozowo Papiernicze w Kaletach (z powietrza)

DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO DCIM100GOPRO

We wrześniu 1939 r., po zajęciu Kalet przez Niemców, zakłady zostały włączone do niemieckiego Natronagu. Inwestycje podjęte w latach 30. pozwoliły w czasie wojny na wzrost produkcji; w 1940 r. wyprodukowano tu aż 25.725 ton papieru. Jednak eksploatacja urządzeń bez remontów była przyczyną znacznej ich dekapitalizacji. W styczniu 1945 r., kombinat mocno ucierpiał; bombardowania i działalność Niemców, którzy wycofując się wywieźli niektóre maszyny oraz podpalili papiernię, spowodowały wielkie zniszczenia. W 1945 r. kaletański kombinat został znacjonalizowany. Produkcję uruchomiono tu latem 1946 r. Poprzez usprawnianie maszyn, w połowie lat 70. wytwarzano 30 tys. t celulozy i 34 tys. t papieru. Brak poważniejszych inwestycji w latach 80. doprowadził do znacznej dekapitalizacji zakładów. W 1990 r. zamknięto ponad stuletnią celulozownię, a krótko później, przedsiębiorstwo, które nie było w stanie sprostać realiom gospodarki rynkowej, zbankrutowało. Na jego gruzach powstało kilka spółek, dzierżawiących od syndyka majątek produkcyjny.

Pełną historię zakładu poznasz w tej galerii. txt: Maciej Szymczyk, Muzeum Papiernictwa w Dusznikach Zdroju (www.montes.pl)


Zakłady Celulozowo Papiernicze w Kaletach (z powietrza) | fotografia przemysłowa | zdjęcia przemysłowe | fotograf przemysłowy Paweł Suder – realizuje zdjęcia z zakresu fotografii lifestyle, korporacyjnej i dla firm na terenie całej Polski. Po zapoznaniu się z referencjami zapraszam do kontaktu!

Zakłady Mechaniczne Ursus (2013), Warszawa

Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa Zakłady Mechaniczne Ursus, Warszawa

Ursus – zakłady mechaniczne znajdujące się w Warszawie w dzielnicy Ursus, znane z produkcji głównie ciągników rolniczych.

  • 1893 – przy ul. Siennej 15 w Warszawie inżynierowie: Kazimierz Schonfeld, Kazimierz Matecki, Ludwik Rossman oraz czterech przedsiębiorców: Alfred Fijałkowski, Stanisław Rostocki, Aleksander Radzikowski i Karol Strassburger zakłada “Przemysłowe Towarzystwo Udziałowe” produkujące armaturę (głównie dla przemysłu cukrowniczego, spożywczego i gorzelnianego, rozszerzając stopniowo asortyment dla centralnego ogrzewania, wodociągów, itp.), kapitałem założycielskim był posag siedmiu panien – córek wspomnianych założycieli (co upamiętniono znakiem firmowym P7P oraz później nazwą jednej z ulic w obrębie ZM Ursus).
  • 1907 – zmiana nazwy na “Towarzystwo Udziałowe Specyalnej Fabryki Armatur i Motorów” oraz znaku P7P na URSUS (łac. niedźwiedź, nazwa zainspirowana jedną z głównych postaci z książki “Quo vadis” Henryka Sienkiewicza, słynącą z siły) oraz rozszerzenie produkcji o silniki spalinowe (o mocy od 5 KM oparte na wzorach szwedzkich i napędzane paliwem ciężkim i spirytusowym oraz silników średnioprężnych 2- i 4-suwowych o mocach do 60 KM.
  • 1912 – zakup licencji od firmy Fielding und Platt na produkcję silników o mocy 70 KM napędzanych gazem.
  • 1913 – podstawa produkcji to silniki wysokoprężne o mocach do 450 KM, eksportowane głównie do carskiej Rosji.
  • 1915 – próba skonstruowania ciągnika rolniczego pod kierownictwem polskiego profesora Karola Taylora, w wyniku czego w 1918 powstał prototyp.
  • 1921 – “Zakłady Mechaniczne Ursus S.A.” rozpoczynają remonty samochodów wojskowych i otrzymują pożyczkę rządową w kwocie 500 000 dolarów na budowę fabryki i uruchomienie produkcji 2 typów ciężarówek – pożyczka nie zostaje wypłacona w terminie. Za część pieniędzy, przedsiębiorcy nabywają od Rocha Skrzeszewskiego grunty w Czechowicach (dziś dzielnica Ursus) pod budowę fabryki.
  • 1922 – z fabryki o nowej nazwie “Fabryka Silników i Traktorów URSUS – S.A.” wyjeżdżają pierwsze traktory nazywane “ciągówkami” z dwucylindrowym silnikiem naftowym o mocy 25 KM, w latach 1922-1927 wyprodukowano 100 sztuk.
  • 1923 – zmiana nazwy na Zakłady Mechaniczne URSUS – S.A., a głównym celem spółki stała się produkcja samochodów – w tym celu w Czechowicach pod Warszawą (dziś dzielnica Ursus) powstała nowa fabryka URSUSA. Projektował ją między innymi Franciszek Lilpop i Marek Leykam.
  • 1924 – podpisanie z Ministerstwem Spraw Wojskowych umowy na dostawę 3-tonowych Berlietów CBA i 1,5 tonowych S.P.A. 25/C Polonia.
  • 11 lipca 1928 – demonstracja pierwszych 52 krajowych ciężarówek Ursus. Z okazji tego wydarzenia na uroczystości przybyli Ignacy Mościcki (prezydent RP) oraz Zygmunt Słomiński (prezydent Warszawy).
  • 1929 – fabrykę opuściło 300 samochodów ciężarowych i 50 autobusów Ursus A, produkowanych na licencji włoskiej firmy SPA.
  • 1930 – upadek spółki (na skutek złego zarządzania i przeinwestowania fabryki – możliwości produkcyjne były 2 razy większe niż kontrakty), upaństwowienie i włączenie do Państwowych Zakładów Inżynierii, a główna produkcja dla potrzeb wojska, ale i szerokiego asortymentu pojazdów jedno i dwuśladowych dla rynku cywilnego, podpisano umowę licencyjną pomiądzy P.Z.Inż. a firmą Saurer na silniki Aero-Disel BLDo mocy 84 KM na olej napędowy (ropę) oraz 80 KM na benzynę, przeznaczonych do samochodów o ładowności 4 tony.
  • 1931 – koniec produkcji samochodów i autobusów Ursus A.
  • 1932 – podjęto i zrealizowano decyzję o budowie czołgów typu TU, opracowany został motocykl Sokół – 1000 o mocy 22 KM i Sokół – 600 o mocy 15,5 KM.
  • 1930–1939 – w zakładach powstaje 737 czołgów, 700 ciągników wojskowych, ponad 1000 samochodów URSUS oraz samochodów i autobusów Saurer, w tym samochody pancerne wz.29 “Ursus”, około 1500 motocykli Sokół 1000 i Sokół 600 dla wojska i około 1000 na rynek cywilny, a ponadto silniki lotnicze, stacjonarne i dla rolnictwa.
  • 1939 – zajęcie zakładów przez Niemców i przestawienie całej produkcji na cele zbrojeniowe, w 1945 park maszynowy został wywieziony, a budynki zdewastowane.
  • 1945 – na podstawie pozwolenia wydanego przez władze rosyjskie część załogi Ursusa wraz z inżynierem Bolesławem Koehlerem, który pracował w Ursusie prawdopodobnie od roku 1936, wyjechała z misją poszukiwawczą na Dolny Śląsk, gdzie Niemcy wywieźli urządzenia i maszyny z fabryki Ursus. Część maszyn udało się odzyskać.
  • w zniszczonych zakładach rozpoczynają się prace projektowe nad ciągnikiem rolniczym na podstawie niemieckiego ciągnika Lanz-Buldog, powstała krajowa konstrukcja ciągnika LB-45, później nazwanego C-45 (wyprodukowano ich do 1959 60 000 sztuk).
  • 30 kwietnia 1947 – wyprodukowano pierwszy po wojnie traktor typu “Ursus”.
  • 1953 – 16 kwietnia został wyprodukowany dwudziestotysięczny traktor.
  • 1954 – uruchomienie produkcji silnika D-35 w oparciu o licencję radziecką, opracowanie modernizacji ciągnika C-45.
  • 1957 – powstał pierwszy całkowicie polski lekki ciągnik C-325 (produkowany po modernizacjach do 1993); prototyp ciągnika przeznaczonego dla rolnictwa i ogrodnictwa C-308; powstanie 4-cylindrowego silnika S-314, powstałego z uwielokrotnienia S-312 stosowanego w C-325, o mocy 58 KM.
  • 1963 – początek produkcji ciągnika C-328 powstałego na bazie C-325 (ponad 100 000 sztuk do 1967).
  • 1963 – wyprodukowanie w ZM Ursus stutysięcznego ciągnika jakim był C-328.
  • 1965 – rozpoczęto produkcję średniego ciągnika C-4011 o mocy 42 KM (po modernizacjach jako C-355 i C-360 sprzedawany do 1992).
  • 1966 – został utworzony przy Ursusie Zakład Doświadczalny Ciągników Rolniczych (ZDCR), wystawiony na moskiewskiej wystawie maszyn rolniczych ciągnik Ursus C-335 otrzymał złoty medal, zatrudnienie wynosi około 12 000 osób.
  • 1967 – do produkcji wszedł nowy ciągnik C-330 (433 182 sztuki sprzedane do 1993).
  • 1969 – początek produkcji ciężkich ciągników C-385 z silnikiem 4-cylindrowym o mocy 76 KM (konstrukcja Polsko-Czechosłowackiego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Ciągników w Brnie), potem Ursus 1604 o mocy 150 KM i kolejne modyfikacje.
  • 1968–1972 – opracowanie około 36 prototypów nowej rodziny ciągników w ZDCR, nie wdrożone do produkcji z przyczyn politycznych.
  • 1971 – 15 marca wyprodukowano tysięczny Ursus C-385
  • 1972 – powstało Zrzeszenie Przemysłu Ciągnikowego Ursus holding zakładów produkujących ciągniki i części do nich w którym ZM Ursus stały się zakładami wiodącymi.
  • 1974 – zakup licencji w firmach Massey Ferguson (ciągniki) i Perkins (silniki), wyprodukowanie pięciusettysięcznego ciągnika.
  • 1976 – 25 czerwca w ZM Ursus rozpoczęły się strajki w proteście przeciwko podwyżkom cen żywności.
  • 1978 – rozpoczęcie montażu szkoleniowego ciągników licencyjnych MF-235 z części dostarczonych przez licencjonodawcę.
  • 1983 – wyprodukowanie milionowego ciągnika.
  • 1984 – początek produkcji seryjnej ciągników licencyjnych o mocach 38 i 47 KM.
  • 1986 – pierwszy zmodernizowany ciągnik Ursus C-330M.
  • 1987 – rozpoczęcie montażu 4 cylindrowego ciągnika postlicencyjnego Ursus 4512.
  • 1990 – podjęcie produkcji zmodernizowanej rodziny ciągników ciężkich – M87 934-1634.
  • 1993 – wprowadzenie do produkcji ciągnika Ursus 5314 i 5312 o mocy 72 KM, wyprodukowano 11 tys. sztuk ciągników;
  • 1994 – na targach Polagra został wystawiony Ursus 1414 S o mocy 135 koni mechanicznych, wyprodukowany we współpracy z austriackim Steyerem, który jednak ostatecznie nie wszedł do produkcji;
  • 1997 – wprowadzenie do produkcji ciągnika Ursus 6014 i 6012 o mocy 82 KM, od roku 1994 wyprodukowano łącznie 18 tys. ciągników.
  • 1998 – na bazie “Zrzeszenia Przemysłu Ciągnikowego Ursus” powstają “Zakłady Przemysłu Ciągnikowego URSUS S.A.” w wyniku ich restrukturyzacji w latach 1998–2003 powstały liczne spółki branżowe produkujące różne komponenty ciągnikowe, zlokalizowane one były w Warszawie, Żyrardowie, Gorzowie Wlkp., Chełmnie, Nisku, Sulęcinie, Włocławku, Lublinie, Poznaniu
  • 2001 – powstanie “Fabryki Ciągników Ursus Sp. z o.o.”, która po dwóch latach wspólnie z PHZ Bumar utworzyła “URSUS Sp. z o.o.”, będący właścicielem marki Ursus, patentów i homologacji.
  • 2003 – upadłość zadłużonej ZPC URSUS SA
  • 2006 – 2 czerwca taśmy montażowe opuszcza 1,5-milionowy ciągnik, był to model Ursus 1654.
  • 2007 – utworzenie spółki Ursus Tractors International.
  • 2008 – zakończenie współpracy z firmą Uzel.
  • 2010 – Ursus wprowadził do sprzedaży nowe modele ciągników rolniczych i uruchomił nowa stronę internetową. Zakłady zmodyfikowały również swoje logo.
  • 2011 – 26 kwietnia spółka POL-MOT Warfama SA podpisała ze spółką Bumar sp. z o.o. umowy sprzedaży ciągników marki „URSUS”, znaków towarowych oraz 100% udziałów URSUS sp. z o.o. Warfama wydzierżawiła również obecny zakład od Bumaru, tym samym Ursus stał się piątym oddziałem firmy.
  • 2011 – 29 czerwca 2011r. nowy udziałowiec wraz z nowym Zarządem spółki Ursus w wyniku zastanej sytuacji w przejmowanym podmiocie został zmuszony do podjęcia kodeksowych działań zgodnych z literą prawa tj. niezwłocznego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika – Ursus sp. z o.o.

W wyniku restrukturyzacji Zakładów Przemysłu Ciągnikowego “Ursus” SA powstała montownia pod nazwą Fabryka Ciągników Ursus będąca posiadaczem marki i kontynuująca produkcję. Upadek ZPC URSUS SA nie przerwał produkcji ciągników. ZPC URSUS SA w 2002 sprzedał Fabrykę Ciągników do PHZ BUMAR. Zadłużona spółka ZPC URSUS SA upadła w 2003 i w toku postępowania upadłościowego większa część hal fabrycznych w Warszawie została wyprzedana i znajduje się obecnie w rękach innych podmiotów gospodarczych oraz w rozbiórce. Produkcja została przeniesiona do nowszych hal fabrycznych znajdujących się po północnej stronie ulicy Posag Siedmiu Panien w Warszawie w dzielnicy Ursus. Produkcja jest kontynuowana przez spółkę URSUS.

18 maja 2006 zakłady otrzymały II Nagrodę w kategorii Dokonania z Zakresu Rekonstrukcji w XXVI edycji Konkursu na Wydarzenie Muzealne Roku “Sybilla 2005”, za zrekonstruowanie czołgu rozpoznawczego TKS, który w latach 1933–1936 był przedmiotem produkcji PZInż.

2 czerwca 2006 uczczono wyprodukowanie 1,5 milionowego ciągnika otwarciem Muzeum Historii Ursusa przez wicepremiera Andrzeja Leppera. Wydarzenia roku 2006 dawały nadzieję na zachowanie marki i tradycji fabryki Ursus, choć obecnie cała fabryka mieści się w jednej hali.

W sierpniu 2006 część terenów zakładów Ursus nabył fundusz inwestycyjny Challange Eighteen – 52 hektary wraz z halami fabrycznymi za 94 miliony złotych. Zburzone zostały przedwojenne hale produkcyjne ale w tych najbardziej charakterystycznych(z logiem ZM Ursus) mają powstać lofty na pozostałym terenie należącym do dewelopera ma powstać tak zwane ,,Miasteczko Ursus”.


Zakłady Mechaniczne Ursus (Warszawa) | fotografia przemysłowa | zdjęcia przemysłowe | fotograf przemysłowy Paweł Suder – realizuje zdjęcia z zakresu fotografii lifestyle, korporacyjnej i dla firm na terenie całej Polski. Po zapoznaniu się z referencjami zapraszam do kontaktu!

Warszawskie Zakłady Papiernicze, Konstancin-Jeziorna

Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze Warszawskie Zakłady Papiernicze

Historia zakładów zaczyna się w 1775 roku, kiedy to baron Jan Kurtz zwrócił się do króla Poniatowskiego z propozycją założenia w Jeziornie papierni. Był to jeden z najstarszych zakładów papierniczych w Polsce i pierwszy na terenie Mazowsza. W powstałej wtedy Królewskiej Fabryce Papiery czerpano m.in. papier na którym spisana została Konstytucja 3 maja. Przy papierni powstała osada. W kolejnych latach zakład przechodził na własność Samuela Bruschkego, a następnie Józefa Krzyczkowskiego. Trzykrotnie spłonął – w latach 1804, 1819 i 1829.

W 1830 roku zakład przeszedł na własność Banku Polskiego. Powstawał w nim papier używany m.in. do druku papierów wartościowych. W 1836 r. wyposażony on został w nowoczesne maszyny sprowadzone dwa lata wcześniej z Wiednia – była to pierwsza maszyna papiernicza w Polsce, pozwalająca na produkcję “papieru bez końca”. Umieszczono ją w wykupionym na te potrzeby “górnym zakładzie” w miejscu pierwotnego młyna, który zaprojektował Jan Jakub Gay. Stworzono wtedy nowoczesny kompleks industrialny, łączący dwa zakłady. Od tamtej pory przyjęło się nazywać nowy kompleks “górną papiernią”, stary zaś “dolną papiernią”. W 1888 r. zakład w Jeziornie wykupiło Akcyjne Towarzystwo Mirkowskiej Fabryki Papieru. Z inicjatywy Edwarda Natansona w rok później przeniesiono do Jeziorny z Mirkowa większość maszyn i fachowców. Również z jego inicjatywy powstało osiedle Porąbka, przeznaczone dla pracowników nowej fabryki. Dla uczczenia przemysłowca przez szereg lat używano na jego określenie nazwy Edwardów, sama zaś dzielnica nazywana jest obecnie Mirkowem od nazwy macierzystej papierni. Po 1945 papiernia w Jeziornie znana była jako Warszawskie Zakłady Papiernicze – jeden z głównych producentów papieru w PRL, w latach 90. XX wieku sprywatyzowany. Przez lata górny kompleks zredukowany został do celów szmaciarni (i tym mianem jest nadal czasem określany) oraz magazynów. Spłonął niemal doszczętnie w pożarze w 1984 roku. W odrestaurowanych i rozbudowanych budynkach starej części papierni (oryginalnie proj. Jakub Gay, 1836-1838) stworzono w 2002 roku centrum handlowe “Stara Papiernia” (według proj. arch. Bulanda i Mucha / BiM).

Od 2001 zakłady były własnością firmy Metsä Tissue SA ale w 2012 roku zaprzestano produkcji, fabrykę zamknięto a wiosną 2013 rozpoczęto wyburzanie zabudowań.


Warszawskie Zakłady Papiernicze, Konstancin-Jeziorna | fotografia przemysłowa | zdjęcia przemysłowe | fotograf przemysłowy Paweł Suder – realizuje zdjęcia z zakresu fotografii lifestyle, korporacyjnej i dla firm na terenie całej Polski. Po zapoznaniu się z referencjami zapraszam do kontaktu!

Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas

Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas

[włącz HD]

Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas powstała w 1840 roku, natomiast eksploatację rozpoczęto w 1845 roku. W 1855 połączono ją z polami górniczymi i kopalniami: “Adam”, “Eva”, “Joseph”, “Jenny” i “Rinaldo”. Kopalnia w jednej połowie należała do Karola Goduli, a w drugiej do żydowskiego kupca i przedsiębiorcy z Bytomia, dzierżawcy folwarku w Bogucicach, Loebla Freunda, a następnie do dyrektora dóbr hrabiego A. M. von Renarda ze Strzelec Opolskich, Karola Neumanna. Kopalnię, która w 1867 roku została zatrzymana, od spadkobierczyni Goduli, Joanny Gryzik-Schaffgotsch kupiła w 1880 roku firma Georg von Giesches Erben i uruchomiła ją ponownie w 1886 roku. Dziesięć lat później, gdy na początku marca trwał strajk górników Zagłębia w Karwinie firma spadkobierców Giszego wykorzystywała nadarzającą się koniunkturę do zwiększenia zysków.

3 marca 1896 w kopalni wybuchł pożar, w wyniku którego zginęło około 110 górników. Pochowano ich na cmentarzu przy ul. Brackiej. W 1887 wybudowano pierwszy wodociąg w Katowicach, doprowadzający wodę do miasta z kopalni “Kleofas”. Regularne wydobycie węgla w kopalni ustało w październiku 2004 roku. Jeszcze w tym samym roku zakład przeznaczono do rozbiórki. Szybko rozebrano 2 wieże wyciągowe szybów Fortuna II i III. W 2009 roku rozpoczęto rozbiórke wieży głównego szybu wydobywczego kopalni – Fortuna I, który sięgał do 720m pod powierzchnią ziemi. Wraz z wieżą rozebrany został również budynek łazni i nadszybia Fortuny I. Jesienią 2012 roku podjęto decyzję o wyburzeniu pozostałych obiektów: zakładu przeróbki, płuczki i sortowni Kleofasa. Prace te wykonano w 2013 roku.

źródło: wikipedia.pl


Kopalnia Węgla Kamiennego Kleofas, Katowice | fotografia przemysłowa | zdjęcia przemysłowe | fotograf przemysłowy realizuje zdjęcia z zakresu fotografii lifestyle, korporacyjnej i dla firm na terenie całej Polski. Po zapoznaniu się z referencjami zapraszam do kontaktu!

Dwie Wieże szybowe dawnej KWK Polska, Świętochłowice

kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-1 kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-2 kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-3 kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-4 kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-5 kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-6 kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-7 kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-8 kwk_polska_dwie_wieze_swietochlowice-9

Kopalnia Węgla Kamiennego “Polska” (pierwotna nazwa “Deutschlandgrube”) − znajdowała się w Świętochłowicach. Została włączona do kopalni Polska Wirek a następnie zlikwidowana.

Powstała 24 października 1873 przez połączenie pól górniczych: “Boheln”, “Gefall”, “Faustin”, “Hexenkessel”. Właścicielem był baron śląski Guido Henckel von Donnersmarck. Eksploatację kopalni rozpoczęto w 1872 wraz z następującymi kopalniami i polami górniczymi: “Fausta”, “Falvabanhof”, “Ottilie”, “Guttmannsdorf”, “Heyduck”, “Kleinigkeit”, “Bohlen”, “Faustin”, “Gutt Gluck”, “Hugo” i “Kalina”. Do 1922 kopalnia nosiła nazwę “Deutschland”. Od 1922 do 1937 nazywała się “Niemcy”. 3 maja 1937 roku nadano nazwę “Polska”.

Po II wojnie światowej kopalnia należała do Chorzowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego. 1 stycznia 1972 roku została połączona z kopalnią “Prezydent” w Chorzowie pod nazwą “Polska”. W 1979 roku wydobycie roczne kopalni wynosiło 2 037 838 ton. Oficjalnie przestała istnieć w 1995.

Wieże szybów I i II powstały na przełomie XIX i XX w. Należały do jednych z najnowocześniejszych na Górnym Śląsku, m in. dzięki zamontowaniu na wieży nr I pierwszej w regionie maszyny elektrycznej. Wysoki poziom techniczny prezentowała również sama kopalnia Polska. Wraz z kopalniami Matylda i Śląsk kontynuowała przez lata wydobycie węgla kamiennego, rozpoczęte na tym obszarze jeszcze w latach 20. XIX w.

Obecnie na terenie miasta, którego herb nawiązuje do epoki industrialnej, nie wydobywa się już węgla. Jedyną pozostałością po górnictwie są wspominane wieże stanowiące symbol przemysłowego dziedzictwa Świętochłowic oraz ich górniczych tradycji, które przez dziesięciolecia formowały krajobraz miasta oraz kształtowały mentalność jego mieszkańców.

źródło: wikipedia.org + www.facebook.com/ratujmydwiewieze


Dwie Wieże szybowe dawnej KWK Polska, Świętochłowice | fotografia przemysłowa | zdjęcia przemysłowe | fotograf przemysłowy Paweł Suder – realizuje zdjęcia z zakresu fotografii lifestyle, korporacyjnej i dla firm na terenie całej Polski. Po zapoznaniu się z referencjami zapraszam do kontaktu!

Stocznia Gdańsk (2012)

Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, fotografie przemysłowe przemyStocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowesl_stocznia_gdansk_2012_24 Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe Stocznia Gdańsk, zdjęcia przemysłowe

Historia Stoczni Gdańskiej zaczęła się w roku 1844 wraz z powstaniem Królewskich Zakładów Budowy Korwet. Dwadzieścia siedem lat później stocznię przejęły Prusy, a nazwę zmieniono na Kaiserliche Werft. W 1890 roku obok stoczni powstał drugi zakład – Schichau Werft (Stocznia Schichaua). Nowa firma budowała statki transportowe, pasażersko – transportowe, pasażerskie oraz okręty wojenne. Podczas Drugiej Wojny Światowej obie stocznie pracowały na rzecz Marynarki Niemieckiej.

Po wyzwoleniu w 1945 roku stocznie gdańskie były w dużym stopniu zniszczone. 14 czerwca 1945 roku Departament Morski Ministerstwa Przemysłu utworzył Zjednoczenie Stoczni Polskich z siedzibą w Gdańsku, które przejmowało zajęte przez Rosjan zakłady. Zjednoczenie zarządzało 11 stoczniami, które funkcjonowały m.in. w Gdańsku, Gdyni i Elblągu. Przedsiębiorstwa te ponumerowano. Stoczni Gdańskiej (Danziger Werft) nadano nazwę Stoczni Nr 1, a Stoczni Schichaua nazwę Stoczni Nr 2. 19 października 1947 utworzono z obu zakładów Stocznię Gdańską. Pierwszy statek, rudowęglowiec „Sołdek” zwodowano 6 listopada 1948 roku. Został wykonany na zamówienie Polskiej Żeglugi Parowej. Dwa lata później Stocznia wykonała pierwsze zamówienie eksportowe. Był to rudowęglowiec „Pierwomajsk” dla rosyjskiego armatora Sudoimport. Przez wiele lat zakład budował statki głównie dla Związku Radzieckiego i armatorów z całego świata.

W roku 1967 zmieniono nazwę przedsiębiorstwa na Stocznię Gdańską im. Lenina. Podczas prywatyzacji firmy w 1990 roku została przekształcona w spółkę akcyjną. Skarb Państwa posiadał 61% udziałów, a reszta 39% znalazła się w rękach pracowników stoczni. Od tej chwili zmieniła się również nazwa na Stocznię Gdańską SA.

Z powodu narastającego zadłużenia i niewypłacalności wobec kontrahentów w 1996 roku Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy ogłosiło upadłość spółki. Po ogłoszeniu upadłości, mimo odejścia wielu doświadczonych pracowników, produkcja statków nie została przerwana. W 1998 roku syndyk masy upadłościowej sprzedał funkcjonujący w pełni zakład Trójmiejskiej Korporacji Stoczniowej (będącej własnością Stoczni Gdynia S.A i firmy developerskiej EVIP Progress). Na bazie tego majątku powstała Stocznia Gdańska – Grupa Stoczni Gdynia S.A..

W sierpniu 2006 roku nastąpiło formalne wydzielenie Stoczni Gdańskiej z Grupy Stoczni Gdynia poprzez zmianę struktury własnościowej, statutu stoczni oraz jej nazwy. Nową nazwą stoczni jest obecnie Stocznia Gdańsk S.A. Rok później, w listopadzie 2007 roku zakład został sprywatyzowany przez ukraiński koncern ISD Polska przez przejęcie akcji i podwyższenie kapitału Stoczni.

źródło: stocznia.isd-poland.com


Stocznia Gdańsk (2012) | fotografia przemysłowa | zdjęcia przemysłowe | fotograf przemysłowy Paweł Suder – realizuje zdjęcia z zakresu fotografii lifestyle, korporacyjnej i dla firm na terenie całej Polski. Po zapoznaniu się z referencjami zapraszam do kontaktu!